بيان آيهء 57 قرائت و الكفار : اهل بصره و كسايى اين كلمه را به جر و ديگران به نصب خوانده‌اند . نصب بنا بر اين است كه عطف بر « لا تتخذوا الذين » و جر بنا بر اين است كه عطف بر « من الذين اتوا . . . » باشد . هزواً : زجاج گويد : اين كلمه را به چهار صورت مىتوان قرائت كرد : 1 - هزءاً به دو ضمه و همزه - كه اصل است . 2 - هزواً به دو ضمه واو بجاى همزه كه بخاطر ضمه ما قبل ، تبديل شده . 3 - هزء ، به سكون زاء و همزه . اين سه وجه ، خوب است و قرائت مىشود . وجه ديگرى هم جايز است لكن قرائت نشده ، و آن « هزا » مثل « هدى » مىباشد . لغت هزو : سخريه و استهزاء . خداوند مىفرمايد : « وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِكَ » ( انعام 10 : پيامبران پيش از تو ، مورد استهزا واقع شدند ) شاعر گويد : الا هزئت و اعجبها المشيب * فلا نكر لديك و لا عجيب يعنى : آگاه باش ، او مسخره كرد و پيرى او را به شگفت در آورد ، اين كار پيش تو ناپسند و عجيب نيست ! لعب : چيزى را ببازى گرفتن و آن را به صورتى ناحق در آوردن و راه ناصواب پيمودن . شأن نزول ابن عباس گويد : زيد بن تابوت و سويد بن حرث ، اظهار اسلام كردند ولى در صف منافقان قرار داشتند . گروهى از مسلمانان با آنها دوستى ميكردند . از اينرو آيه نازل شد .